21 september 2020

Zendingsdrang

Voorgaand schrijfsel was op dat moment mijn verhaal, maar als ik het later terug lees, besef ik heel goed dat dit onduidelijk kan zijn voor iemand die niet zo intensief aan de piano bezig is als ik en dit zo maar onvoorbereid leest. Op het concert j.l. zondag werd me dat ter plekke duidelijk, maar gelukkig kon ik door nadere toelichting en het spelen van Jeux d'eau van Ravel de woorden meer betekenis geven. Een Babylonische spraakverwarring is bij ons mensen schering en inslag. Eigenlijk is het een Godswonder dat de wereld draait zoals hij draait. De intieme concerten zoals deze nu op de zondagmorgen plaats vinden, brengen mij weer veel nieuwe ontdekkingen. Ik bloei daarbij! Ik heb jaren geleden in 1983 in de Diligentia serie me al intuïtief met woorden tot het publiek gewend om hun luisteren in de richting van mijn bevindingen te laten bewegen. Ook in het dagelijkse leven blijven onze verschillende werelden vaak onbegrijpelijk voor elkaar en met pogingen tot wederzijds begrip kunnen we daar soms wat aan doen. Eigenlijk ontdek ik nu dat dit mijn drijfveer altijd al was, naast de pure verrukking van het musiceren. Meer begrip kweken. Ik weet nu in mijn 90ste levensjaar dat dit een nobel streven is, maar dat de spraakverwarring altijd weer de kop zal opsteken. Dat betekent niet dat we ooit moeten stoppen om meer begrip voor elkaar en onze uitingen te kweken. Dit soort aandacht is één van de mooiste dingen die ons mensen is gegeven en dat begint en eindigt met alsmaar aan de kwaliteit van je eigen aandacht- concentratie te werken. Als het soms lukt, word ik daar rustig en gelukkig van.


19 september

De Boom

De Boom van Kennis van Goed en Kwaad heeft ons uit het paradijs verdreven... Dat vertelt mij mijn dagelijks studie aan de piano, als ik tenminste bereid ben echt te luisteren! Het euvel van het mens-zijn presenteert zich daar onontkoombaar aan mij. Wat ervaar ik als gebrek, als kwaal... Dat ik het wonder van het wonder dat leven heet en dat in ieder mens woont, niet met rust laat en me er voortdurend tegenaan bemoei. Ik heb uiteraard ook smakelijk van die beruchte boom gegeten... Neem nu b.v. Jeux d'eau van Maurice Ravel. Eerst klonken de tonen bij Maurice Ravel van binnen. Toen trachtte hij dit met zijn zeer gekunde kunnen op papier te zetten met ontelbare zwarte bolletjes op 5 evenwijdige strepen: notenbalken geheten. En nu, ruim een eeuw later probeer ik deze hiërogliefen op mijn Steinway vleugel tot klinken te brengen. Hoe kan ik weten hoe dat zou moeten klinken!? Ik kan dat niet ‘weten’ en niemand met mij. Ik kan alleen maar pogen met al mijn hebben en houwen er het beste van te maken. En dat doe ik ook! Ik kom daarmee op een ongenadige manier mezelf tegen. Wat dat betreft geen betere therapie voor mij dan mijn pianostudie. Zo word ik inderdaad gezond oud! Want wat ik daarvan leer breng ik over op het dagelijkse leven. Maar ook andersom: je hoeft echt geen piano te studeren om te ontdekken hoe hardleers een mens is... Wie kon de verleiding in het paradijs ook al niet weerstaan?


2 september 2020

Aanvang

Op zondagmorgen 6 september 2020 begint het nieuwe concertsalonseizoen waarin ik op 17 mei 2021, 90 jaar wordt. Dat ga ik naast de concertsalon concerten, ook nog met deze nieuwe pagina vieren!

Mijn eerste dagboek kocht ik toen ik als 19de jarige in Parijs ging studeren. Voor het eerst in mijn eentje de wijde wereld in: van het Bussumse ouderlijk huis alleen naar een voor mij volstrekt onbekend Parijs! Veel later zijn het nachtboeken geworden waarin ik in vele slapeloze uurtjes mijn zieleroerselen onderzocht....
Op een gegeven moment had ik behoefte die woorden met anderen te delen en toen ontstonden de "schrijfsels" die via de Persoonlijke Notities van de Hoofdpagina van deze website als "Overpeinzingen aan de piano" hun weg vonden. Al jaren is deze lijn niet meer in gebruik en deel ik mijn schrijfsels alleen nog met enkele vrienden.

Maar nu in dit bijzondere seizoen ga ik er weer mee naar buiten treden. Je weet nooit wie er wat aan heeft! Het in woorden vatten wat er in deze laatste jaren in mij omging heeft mij persoonlijk veel gebracht. Het "Ken U Zelve" van de oude Grieken heeft voor mij niets aan kracht verloren. Het blijkt iedere keer weer de moeite waard om die innerlijke roerselen met hun onvermijdelijke lichamelijke gevolgen woorden te geven die mij tot een hernieuwde basis inspireren. Ik weet wel: woorden omschrijven slechts! Je kunt zelfs zeggen dat ze als een kat om de hete brei heen lopen... en toch bouw ik puur "met de poging daartoe" steeds weer aan een klein, maar duurzaam fundament van mijn mens-zijn.

Wat deden wij als baby's eigenlijk...? Wij allen deden spelenderwijs verwoede pogingen ons op te richten en al stotterend onze moedertaal te leren! Als volwassenen gedragen we ons alsof die klus geklaard is!! We wanen ons wat dat aangaat als routiniers die probleemloos op onze lauweren zouden kunnen gaan rusten! Niets blijkt minder waar, zie de legers hulpverleners die ons omringen. "Ze'f doen" riep mijn dochter als gezonde kleuter en dat houd ik in ere...! Van jongs af aan wilde ik het pianospelen "zelf" doen en ondanks alle goede bedoelingen van leraren en andere hulpverleners is dat het wat me in mijn 90ste jaar in de eerste plaats het hoofd goed boven water doet houden! En dan niet alleen in het pianospelen, maar ook in dat complexe leven daar omheen. Nu even tot slot Claude Debussy die weigerde zijn uitgever Durand vingerzettingen bij de uitgave van zijn hoogst originele piano études te laten drukken! Reden? "On n'est jamais mieux servi que par soi-même!"